İNSAN olmak zor zanaat..YAŞAMAK fırsattır….


Pazartesi farkında olmadan Salı.. Salıda Çarşamba oluyorsa… Perşembe geldiğinde haftasonu için geri sayılıyorsa, birinci hafta yerini ikinciye, ikinci üçüncüye, Ocak Şubat’a, Şubat Mart’a derken Nisan olduğunda yaz geliyor diye mutlu olunmuyorsa; O zaman günümüzü gün etmiyoruz.. Bence Günümüzü Yarın Ediyoruz… Günüzü YARIN ETMEYİ bırakında.. GÜNÜNÜZÜ GÜN EDİN…

 İnsan biraz çocuk olmalı, bir balon gördüğünde istiyorum diye tutturup ağlayabilmeli İnsanın bir annesi olmalı, eteğini çekiştireceği…

İnsan yolda yürürken birazda etrafına bakmalı, değişik hayatları görmek için…

 

İnsan gecenin bir vakti yatağından fırlayıp, seni seviyorum diye bağırmalı İnsan sabah uyandığında yatağının baş ucunda bir gül ile bir not bulunmalı, uyandırmaya kıyamadım İnsan heyecan duymalı, yeni günün getirdiği ışıklar için İnsan sinirlenmeli, kavga etmeli inandığı değerler için İnsan arada aşık olmalı, sonunda acı olduğunu bilerek İnsan bazen de sarhoş olmalı, bir türkü tutturup sokakları arşınlamalı İnsan anlamsızca beklemeli telefon çalmasını, belki arayan odur diye İnsan efkarlanmalı tabii biraz da; belki hiç olmayacak şeylere sırf efkar olsun diye İnsan ara ara kocaman olmalı, dünyalar kadar; herkesi kucaklamalı İnsan bazen kendi olmalı, bazen herkesten bir parça İnsan bazen de aptal olmalı, inanmak istediği şeylere inanmalı İnsan gerçek olmalı, rüya görebilmek için İnsan ölmeli zamanı gelince Velhasıl güzelim, insan olmak zor zanaat..

YAŞAMAK fırsattır, yararlanmayı bil. YAŞAMAK güzelliktir, kıymetini bil. YAŞAMAK mutluluktur, tatmayı bil. YAŞAMAK rüyadır, gerçekleştirmeyi bil. YAŞAMAK meydan okumasıdır sana,karşı çıkmayı bil. YAŞAMAK görevdir,tamamlamayı bil. YAŞAMAK oyundur, oynamayı bil. YAŞAMAK servettir, korumayı bil. YAŞAMAK aşktır, sevgidir, keyfini çıkarmayı bil. YAŞAMAK bilmecedir, çözmeyi bil. YAŞAMAK hüzündür, aşmayı bil. YAŞAMAK verilmiş bir sözdür, tutmayı bil. YAŞAMAK şarkidir, söylemeyi bil. YAŞAMAK mücadeledir, kabullenmeyi bil. YAŞAMAK trajedidir, göğüslemeyi bil. YAŞAMAK şanstır, kullanmayı bil. YAŞAMAK çok kıymetlidir, mahvetmemeyi bil. YAŞAMAK yaşamaktır,uğruna savaşmayı bil.

Tüm bunları gerçekleştirmeniz dileğiyle….

Bugün… Evet, evet. Bugün, kızgın olduğun kim varsa karşısına geç. Onun yüzüne dikkatle bak. Ta, gözlerinin içine.

Minicik pırıltıları yakalamaya, ifadeleri çözmeye çalış, gözbebeklerinde SON DEFA! ! Ve onun gözlerinden ayırmadan gözlerini, şu sözü anımsa: O, çok kısa bir zaman sonra ÖLECEK! Senin için çok kısa zaman ne demektir? Üç gün! .. Üç gün sonra öleceğini biliyorsunuz artık onun; ama o bilmiyor. Davranışın değişir mi ona karşı? Üç gün sonra ölecek bir yakınınız sizi kızdırabilir mi? Veya ona kızdığın olay gerçekten kızmaya değer mi? Üç gün çok mu kısa? .. Onun gönlünü bile almaya yetmez mi? O zaman otuz gün sonra onun ‘bir daha gönlünü alamayacağın uzaklığa’ taşınacağını düşün. Kabri başında oturup ağlamak mı, yoksa dizi dibinde oturup konuşmak mı daha kolay, daha az can acıtıcı? ? ? ? Bırakalım hadi üç günü, otuz günü… O insanın ücyüz, hadi ücbin gün sonra öleceğini hesap edin. Çok mu uzun! … Bitmeyecek kadar mı? .. Bugün… Evet bugün bir görünmez gözlük tak gözüne ve çevrene onunla bak. Ailen’deki insanlara bu gözlükle bak… Okuldaki veya işyerindeki arkadaşlarına bu gözlükle bak. Ve hatta bu yazıyı, o gözlükle oku; YARIN YOK Bugün herkese, her yere ve her şeye dikkatle bak…  AYNALARA BİLE! !

UNUTMAYIN! HAYAT, KIZMAK İÇİN ÇOK KISA.  W

Reklamlar

Benim baktığım gibi görebiliyor musun?


Fransız gelişim psikologu Jean Piaget, açıklayıcı bir deney gerçekleştirdi. Bir grup çocukla tanıştı ve onlara incelemeleri için birer tahta blok verdi. Bu bloğun bir tarafı yeşil boyanmıştı ve diğer tarafı da kırmızıydı. Çocukla yüz yüze oturarak bloğun kırmızı tarafını kendisine, yeşil tarafını da çocuğa dönük şekilde aralarında tuttu.

Piaget çocuktan gördüğü rengi tanımlamasını istedi. Çocuk her zaman doğru cevabı verdi: “Yeşil.” Daha sonra Piaget bunu takip eden et­kili bir soru sordu:

“Benim hangi rengi gördüğümü düşünüyor­sun?”

Beş yaşından küçük çocukların çoğu, “Yeşil,” cevabını verdi. Böylece masanın diğer tarafında oturan kişinin kendilerinden farklı bir şey görebileceğini anlamakta yetersiz olduklarını göstermiş oldular. Diğer çocuklar doğru cevabı verdiler. Kendileri yeşili görürken, araştırmacının kırmızıyı gördüğünü anladılar. Bu çocuklar, perspektif duygusunu ve bir durumu bir başkasının bakış açısından değerlendirecek yetiyi geliştirdiklerini gösterdiler.

On beş yıllık danışmanlık deneyimim sonrasında, birçok yöneti­cinin bu çok basit dersi hiçbir zaman öğrenemediğini sizlere üzüle­rek söylüyorum. Bu gibi insanlar kendi bakış açılarının mutlak ge­çerliliğini hiçbir zaman sorgulamazlar. Eğer bir raporun çok kötü ol­duğunu düşünüyorlarsa, o raporun çok kötü olmak zorunda oldu­ğunu varsayarlar. Tahta bloğun kendilerine doğru olan kısmında ye­şil boyayı görürler ve herkesin tarafının da yeşil olması gerektiğini varsayarlar. Genellikle kırk beş yaşın üzerinde olan bu yöneticiler, sanki beş yaşında olmanın kırk senelik deneyimine sahipmiş gibi davranırlar. Ontolojik kibirleri yüzünden gelişimleri duraklamıştır.

Beş yaşındaki kızım Michelle, iğrenç olduğu için brokoliyi sevmediğini söylüyor. Aslında doğru olan tam tersi. Michelle brokoliye “iğrenç” diyor çünkü onu sevmiyor. O tabii bunu bu şekilde gör­müyor. Brokoli seven herkesin zevksiz olduğunu düşünüyor: tipik bir ontolojik kibir vakası. Ontoloji, felsefenin gerçekliğin doğasını inceleyen koludur. Ontolojik kibir, kendi bakış açınızın ayrıcalıklı olduğuna ve bir durumu değerlendirirken sizin yolunuzun tek doğ­ru yol olduğuna inanmaktır. Çocuklarda sevimli bile durabilen on­tolojik kibir normal bir şeydir ancak yetişkinlerde çok daha sevim­siz hale gelir ve ontolojik kibre ne yazık ki sıkça rastlanır.

Stresli durumlarda, çoğumuz bir şeyleri olduğu gibi gördüğümüzü zannederiz fakat bu böyle değildir. Gördüğümüz şeyleri aslında bize gözüktükleri şekilde görürüz. Bu mantığı kendinizle ilgili düşünün. En son ne zaman sizinle aynı şekilde düşünen bir “salak”la karşılaştınız? İnsanların salak oldukları için mi size karşı çıktıklarını düşünüyorsunuz? Yoksa size karşı çıktıkları için mi onlara “salak” diyorsunuz.

Kibrin karşıtı alçakgönüllülüktür. İngilizcede alçakgönüllülük anlamına gelen humility kelimesi Latincede yer anlamına gelen Hu­mus kelimesinden gelir. Alçak gönüllü bir insan kendisini başkalarından üstün görmez ve ayrıcalıklı bir pozisyonu varmış gibi de dav­ranmaz. Ontolojik alçakgönüllülük, gerçeklik veya doğruluk üzerin­de özel bir iddianızın olamayacağını, başkalarının da en az sizinki kadar geçerli, saygıyı ve değerlendirilmeyi hak eden bakış açılan ol­duğunu kabul etmektir. Dünyaya bakmanın birçok yolu vardır ve her yolun parlak noktaları olduğu gibi kör noktaları da vardır. Sade­ce ontolojik alçakgönüllülük bakış açısından bu farklılıktan bir ara­ya getirip daha kapsayıcı bir bakış açısının parçalan haline getirebilir.

Ontolojik kibrin ayırt edici özelliği kimliğinizi fikirlerinizden ay­rıştırmıyor oluşunuzdur. Düşüncelerinizle benliğinizin aynı şey ol­duğunu varsayarsınız. Eğer birisi sizin fikrinize karşı çıkarsa, o kişi size karşı çıkmaktadır. Sonuç olarak bakış açınıza meydan okuyan herkes, kendinize dair imajınıza ve kendinize olan saygınıza meydan okumaktadır. Bu durum fikir ayrılıklarını oldukça çatışmalı hale ge­tirir. Her türlü yüzleşme, kendi kimliğinizi korumanızı gerektiren ölümcül bir savaşa dönüşür ve genellikle de tehdidi yaratan her kim­se onun haklanmasıyla sonuçlanır. Ontolojik kibir doğrudan tek ta­raflı kontrole neden olur.

Karşılıklı öğrenme modelinde olduğu gibi tek taraflı kontrol mo­deli de üç varsayıma dayanır:

Ben tümüyle mantıklıyım. Benim bakış açım nesnel; duygular ve kişisel kaygılar yüzünden bulanıklaşmamış. Her şeyi olduğu gibi gö­rüyorum. Hiçbir zihinsel model algımı filtrelemiyor.

Başkaları öyle değil. Ne yazık ki çoğu insan tümüyle mantıklı de­ğil. Dar kafalılar ve genellikle yanlış fikirlere takılıp kalıyorlar. Ger­çeği göremiyorlar ve daha da kötüsü görmek istemiyorlar.

Hatalar cezalandırılmayı hak eder. Bir şey ters gittiğinde, birini bunun suçunu üstlenmesi gerekir. Bundan sorumlu olan kişi cezalandırılmalıdır. Hata yapmaktan korkmak başarıyı teşvik eder.

Bu varsayımlar beş tane stratejiyi belirler:

Hedefleri tek taraflı belirlemek: Ortak amaçlar belirlemek için za­man kaybetmeyin. “Doğru” hedefleri (ki bunlar sizin hedefleriniz) ve bu hedeflere ulaşabilmek için “doğru” stratejileri (ki bunlar sizin stratejileriniz) dayatın.

Başkalarına karşı kazan. Uygulama kararlılığı gerektirir. Hedefle­rinize ve stratejilerinize sıkı sıkıya bağlı kalın ve size yapılan tüm itirazların üstesinden gelin. Fikrinizi değiştirmek bir zayıflık işaretidir. Hedeflerinize ulaşmanızı sağlayacak insanlarla işbirliği yapın. Bunu sağlamayacak olanları baltalayın.

Bilgiyi manipüle et. Sadece kendi argümanınızı destekleyen ger­çekleri ve fikirleri ortaya sunun. Sizin argümanınıza karşı olanları gizleyin. Geçerli olan tek bilgi başkalarını sizin haklı, diğerlerinin haksız olduğuna inandırmanıza yardımı dokunan bilgidir.

Dışsal motivasyonları kullan. Eğer insanlar sizin talimatlarınıza uymazlarsa, onları ortaya çıkabilecek korkunç sonuçlarla tehdit edin ve eğer uyarlarsa onları ödüllendirin. Bir korku ve boyun eğme or­tamı yaratın ve onu koruyun.

Duygulan bastır: Duygular insanın dikkatini dağıtan şeylerdir, iyi iş, çok düşünmenin ürünüdür, çok hissetmenin değil. Duygularınızı ifade etmek, yetersizliğin ve zayıflığın bir göstergesidir. Tek taraflı kontrol modeli ontolojik olarak kibirli kişiye makul gözükür. Tabii ki kendi bakış açısının doğru olduğunu varsayar ve bu yüzden ona karşı çıkanların bakış açılarının da doğal olarak yanlış olduğundan emindir. İşleri yaptırmanın en çabuk yolu, karşı çıkanları ikna et­mek ya da onlardan kurtulmaktır. Kısa vadede bu strateji faydalı gö­zükebilir ancak uzun vadede hiçbir zaman iyi bir sonuç doğurmaz.

Tek taraflı kontrol ortamında, insanlar savunmacı, tutarsız, kontrol edici ve manipülatif şekillerde davranırlar. Tedbirli ve ürkektir­ler. “Düşmanlar” dansa, “müttefik”lerle birleşmeye bakarlar. Yararlı bilgileri, düşünceleri ve duyguları saklarlar. Bu da onları ikiyüzlü ilişkilere ve bastırılmış çatışmalara yönlendirir ki bunlar da kendilerini el altından yapılan politik manevralar şeklinde gösterirler. Periyodik olarak gerçekleşen şirket içi patlamalar, görünüşteki barış ve uyum kandırmacasını yok eder. Bu duygusal patlamalar o kadar büyük bir ters etki yaratır ki insanların açıkça yapılan tüm yüzleşmelerden kaçınmaları gerektiğine olan inançları güçlenir. Bu da onları kendilerini daha da fazla bastırmaya ve üstü kapalı iktidar oyunlarına yöneltir.

Kişiler arası ilişkiler ve grup ilişkileri savunmacı bir hal alır. Grup dinamikleri kireçleşir ve odak noktası işbirliği yapmak ve öğ­renmek yerine, kazanmak ve kaybetmeye kayar. Düşmanlık, güvensizlik, yanlış iletişim, riskten kaçınma, uyum sağlama ve dışsal normlara itaat etme söz konusudur. Ortak bir vizyona dair içsel bir dürtü veya bağlılık söz konusu değildir. Motivasyon düşüktür ve insanlar kovulmamaları için gereken çabanın minimumunu gösterirler.

İnsanlar korku, stres ve öfke gibi duyguları yaşarlar. Hâkim ruh hali, endişeli, alaycı ve sitemkârdır. İnsanlar kendi kaderlerini kon­trol etmekte yetersiz hissettiklerinde moralleri bozulur. Kendilerini manipüle edenlere ya baş kaldırarak ya da teslim olarak karşılık verirler. İşbirliği ya da şevk söz konusu değildir. Başarma dürtüsü yoktur.

Hatalar artar ve katlanır. İnsanlar hatalarını düzeltmektense onların üstünü örtmekle daha fazla ilgilidirler. Bu hatalar bir krize ne­den olana dek üst üste eklenirler. Sorunları çözmeye verilen enerjiden çok daha fazlası başkalarını suçlamaya yöneltilir. İnsanlar kişisel argümanlara dayalı kendilerini doğrulayıcı teorileri başkalarıyla paylaşmak yerine gizlerler. İletişimdeki belirsizlik ve soyutluk, yanlış yorumlamalara, yanlış anlamalara ve koordinasyon eksikliğine sebep olur.

Yeni fikirleri ve olasılıkları araştırmak için asgari bir özgürlük mevcuttur. Konformizm, düşük enerji ve durağanlık norm haline gelmiştir. İnsanlar, başkalarını oturmuş inançları ve kuralları  sarsabilecek çözümlerden alıkoydukları için uyum gösterme, yenilik getirme çağrıları önemsenmez. Geçerli olan eğilim, geleneksel sınırların dışına doğru genişlemektense kurallar dahilinde düşünmektir.

Otoritecilik egemenliğini sürdürür. Hedef ve strateji belirlemede işbirliği yapılmaz. Ortak bir vizyon ve amaç olmadan insanlar, grup düşüncesine, tutuculuğa ve riskten kaçınmaya kendilerini teslim ederek kayıtsızca davranırlar, itaat, cezalandırıcı bir otorite tarafın­dan sürekli olarak gerçekleştirilen bir polislik gerektirir.

Tek taraflı kontrol modelinin nihai sonuçları basit ve çarpıcıdır: verimli olamama, esnek olamama, yenilikten yoksun olma, düşük kalite, yüksek maliyet, yüksek kişisel rotasyon, rekabet edebilirlikte eksiklik, modası geçmişlik, negatif kârlılık, artan krizler ve son ola­rak da kurumsal çöküş.

Yazar: Fred HoffmanW

Sakıp Sabancı’nın iş hayatında başarı için 15 öğüdü


Sakıp Sabancı’nın iş hayatında başarı için 15 öğüdü vardır:

1- Hedefinizi belirleyin.

2- Ayran gönüllü olmayın.

3- Zigzag yapmayın.

4- Güçlük ile başarısızlığı birbirinden ayırın.

5- Cepheyi daraltın, dar cepheden hücuma geçin.

6- Geçmişe bağlanmayın, ancak ders alın.

7- Ustanın yanında çırak olun, işi öğrenin.

8- Tek adam olma devrini kapatın.

9- Şov yapmayın.

10- Başarıya ulaşanları inceleyin.

11- Kendi çalışacağınız takımı kurun.

12- Çekirdek kadroyu kaçırmayın.

13- Başarıyı para ile mükafatlandırın.

14- Adam yetiştirin ve takımınızı koruyun.

Ve

15- Masada oturan yönetici olmayın.

Çalışanlarınız Zihninizi Okuyamazlar…


Lider olarak ne başarmak istiyorsunuz? Çalışanlarınız bu amaca ulaşmak için ne yapılması gerektiğini biliyorlar mı? Nasıl davranmaları gerektiğini biliyorlar mı? Bu “ne” ve “nasıl” sorularının cevabını bildiklerinde, çalışanlarınıza işlerini etkili bir şekilde ve zamanında yapabilmeleri için gerekli özgürlüğü sağlıyor musunuz? Bunlar, tüm liderlerin karşılaştığı pratiğe yönelik iş sorunlarıdır. Benzersiz ve kalıcı bir yöntemle amaçlarınıza ulaşmanız için bu sorunlarla nasıl ilgileneceğinize dair birkaç fikir sunmak isterim.

“Ne” ve “Nasıl” Öğelerini Ortaklaşa GeliştirinHer şeyden önemlisi, paydaşları nerede olduğunuz, nereye ulaşmak istediğiniz ve bunu nasıl başarabileceğinize dair bir sohbete sokarsınız. Algılarını bularak ve bunlara değer biçerek, yürütülme zamanı geldiğinde bağlılıklarını, güvenlerini ve ilgilerini elde etme şansınızı artırırsınız. Bu ortaklaşa algı, yapılması gerekenleri (ne) ve davranışları (nasıl) tanımlamaya yardımcı olur.

Niyetinizi Bildirin ve Sözlerinize Sadık KalınLiderlerin genelde niyetleri oldukça iyidir ancak insanlar liderlerin aklını okuyamaz. Bu yüzden niyetinizi bildirmeniz önemlidir: İnsanlara neden lider olmayı seçtiğinizi ve bağlı kaldığınız kuralı anlatın.

Bağımsızlığa Saygı Gösterin“Ne” ve “nasıl”ı aşırı uçlara götürmeme konusunda dikkatli olmanız gerekir. İnsanlara tam olarak ne yapmaları ve bunu nasıl yapmaları gerektiğini söylemek üretkenliğe engel olabilir çünkü bu noktada insanlar işlerini kaliteli yapmaktan çok beklentileri karşılamakla ilgilenirler.

Tutarlı OlunNiyetinizi sadece erken bildirmeniz yeterli değildir, bu niyeti tekrar tekrar bildirmeniz gerekir. İnsanların hayatları karmaşıktır ve her kelimenizi ya da şirket misyonunu can kulağıyla dinleyemezler. Bozuk bir plak gibi kurumun beklentilerini tekrar etmeniz, bunun neden ilgili olduğunu ve spesifik yollarda nasıl işe yaradığını göstermeniz gerekir.

Uyumlu OlunBildiğim şeylerden biri ne karar verirsem vereyim bunların bazen yanlış olacağıdır. Bu yüzden ne zaman niyetimi bildirsem bir noktada hata yapacağımı kabul ederim.

SonuçVizyonlar, stratejiler ve bildiriler sadece verilen sözlerdir. Lider olarak işiniz bu sözleri, her gün karmaşık etkileşim dizileriyle gerçek performansa dönüştürmektir.Her etkileşimi, burada listelenenleri uygulamak için bir fırsat olarak kullanın. Her bir etkileşimle iyileşmeyi amaçlayın. Netlik ve yeteneğinizi büyütmeye odaklanın, böylece daha yardımcı bir lider olursunuz. Neye önem verdiğiniz belirtin, ne yapmak istediğiniz açıkça belirtin ve güvenilir olun.

Douglas R. Conant’ın yazısı…

Kaynak:Harvard Business Review Türkiye

Kendimi Seviyorum Çünkü….


 

Mutlu olmak, hayal ettiğimiz hayatı yaşamak, her güne tutkuyla başlamak için öncelikle kendimizi sevmeliyiz. Şimdiye dek yaşadığımız veya inandığımız bazı olumsuz duygular nedeniyle kendimize duyduğumuz sevgi ve saygı azalmış olabilir ancak şuan bunu değiştirebiliriz! Aşağıdaki listede “kendimi seviyorum çünkü” diye başlayan her cümleler var. Kendini sevmenin yollarından biri olan olumlu ifadelerle her gün biraz daha iyileşeceksiniz.

Okumaya başlarken not: Listeden en beğendiğiniz olumlu ifadeleri seçin ve 3×5 kağıt üzerine tek tek yazın. Daha sonra bu kümeden aldıklarınızı, günde bir ya da iki kez hissederek okuyun. Bunu yaparken aynada kendinize bakmak harika bir fikirdir. Her bir olumlu ifadeyi, ikinci kişiye tekrarlamak da isteyebilirsiniz: “Sen sevimli ve yeteneklisin” (ben sevimli ve yetenekliyim yerine) cümlesini aynadaki imajınıza tekrarlayabilirsiniz.

Onay sözlerini, telefonunuza bir uygulama yardımıyla kaydedebilirsiniz. Her bir onay sözünü iki kez tekrarlayın ve farklı ifadeler arasında 5-10 saniye bu duyguyu yaşayın. Her gün kendinizi alıcı ve rahat hissettiğiniz zaman ses kaydını dinleyiniz. Gevşemiş durumdayken, dikkatinizi tamamen onlara odakladığınızda, onay sözlerini muhtemelen daha fazla içselleştireceksiniz.

* Ben sevimli ve yetenekliyim.

* Ben kendimi sadece kendi tarzımla tamamen kabul eder ve inanırım.

* Ben tek ve özel bir insanım. Dünyada benim niteliklerimde başka birisi yok.

* Ben kendimin farklı bölümlerinden hepsini kabul ederim.

* Ben zaten değerli bir kişiyim. Bunu kendime ispat etmek zorunda değilim.

* Benim duygularım ve gereksinimlerim önemlidir.

* Tamam, ne istediğim hakkında düşüneceğim.

* Kendime zaman harcamak benim için iyi olacak.

* Pek çok iyi niteliğe sahibim.

* Ben kapasiteme ve dünyaya sunulabilecek biricik yeteneklerimin değerine inanıyorum.

* Ben çok dürüst ve amaçlarında samimi biriyim.

* Ben amaçlarımı başarma konusundaki yeteneğime güveniyorum.

* Ben başkalarının saygısını hak eden önemli ve değerli bir kişiyim.

* Başkaları beni iyi ve hoş bir kişi olarak algılıyorlar.

* Başkaları beni gerçekten tanıdıklarında beni severler.

* Diğer insanlar benim çevremdedirler, onlara söylediklerimi duymaktan, ne düşündüğümü bilmekten hoşlanırlar.

* Başkaları onlara sunabileceklerimi bilirler.

* Ben, bana dikkat eden bütün insanlarca desteklenmeye layığım.

* Ben, başkalarının saygısına layığım.W