Paylaştığım karikatür, toplumsal duyarsızlığın ve "mikro-milliyetçilik" diyebileceğimiz o dar bakış açısının en yalın özetidir. Filikadaki su yükseldikçe, deliğin hangi tarafta olduğunun hiçbir teknik önemi kalmaz; çünkü sonuç herkes için aynı ıslak sessizlik olacaktır.Sorunu görmek, bilmek, hissetmek…Ama “bana zararı yok” diyerek kaygı duymamak, çözümün parçası olmamak; insan olmanın özüne aykırı bir durumdur. Bu yalnızca bireysel bir... Okumaya Devam et →

Kurumlar kendilerini en çok değerleriyle anlatır.“Liyakati esas alırız”, “şeffafız”, “çalışan en değerli varlığımızdır”…Peki çalışan neye inanır?Duyduğuna mı, yoksa yaşadığına mı?Cevap aslında çok nettir:İnsanlar kurumların söylediklerine değil, yaşattıklarına inanır.İşte tam bu noktada, kurumların en kritik kırılma alanlarından biri ortaya çıkar:Söylenen ile yaşanan arasındaki boşluk.EFQM Modeli, kurumların performansını değerlendirirken sadece sonuçlara değil,yaklaşım (Approach), uygulama (Deployment) ve sonuçlar... Okumaya Devam et →